Webmaster, 29 januari 2007
Indonesië , Samarinda

Me Tarzan, you Jane!

Hoi allemaal!

We zijn er weer! Na een paar dagen van onbereikbaarheid omdat we in de jungle zaten, zijn we weer terug in de stad!
We zijn maandag, de dag na het vorige bericht vanuit Surabaya naar Balikpapan op Kalimantan gevlogen. Borneo zal jullie bekender in de oren klinken dan Kalimantan, maar Kalimantan is het Indonesische deel van Borneo, de rest van het eiland hoort bij Maleisië. Vanuit daar zijn we meteen door gegaan naar Samarinda om de jungle in te gaan. ’s Avonds met een gids twee tours besproken, een 3 daagse tocht over een rivier de binnenlanden in en een 3 daagse tocht naar de jungle. De volgende dag gingen we al op pad. Eerst in een angkot, daarna in een bus 3 uur en daarna de boot op. ’s Ochtends regende het ontzettend hard dus we hadden ook heel veel zin om 3 dagen op een boot te moeten zitten! Niet dus! Gelukkig was het bijna droog toen we uitendelijk in de boot zaten en bleek de boot een dak te hebben. De boot was een soort roeiboot met motor waar 4 mensen in konden. Deze tocht bracht ons vanuit Kota Bangun naar Tanjung Isuy, waar de Dayak-mensen wonen. De Dayak is een soort stam waar er nog maar weinig van zijn in Indonesië, die in paalwoningen aan de rivier wonen. Die rivier is ook zo’n beetje hun tweede thuis: het is de enige manier om ergens anders te komen, het dient als wc, als douche en als wasgelegenheid!! Gelukkig hadden wij wel nog gewoon een wc en een badkamer, maar ik vrees dat het water waar wij ons mee mandiden ook gewoon uit de rivier kwam! Maar op tijd naar bed gegaan die avond, want er was toch verder niets te doen! En om 22 uur ging de generator uit, dus we wilden het liefst nog even met een ventilator slapen terwijl het nog kon! Na een gebroken nacht op een heel dun matras opgestaan met rugpijn om vervolgens naar Mancong gegaan, en dorpje 3 uur varen van waar wij sliepen. Auw, daar krijg je dus nog meer rugpijn van! Door hele mooie stukken gevaren, hele mooie natuur en flora en fauna! Langs de kant waren allerlei soorten apen te zien, waaronder de proboscis aap en de makaak. Heel veel moeite gedaan om er een paar op de foto te krijgen en ik geloof dat we 3 goede foto’s hebben! Het mooie van deze tocht was ook dat je er lopend of met een ander vervoermiddel niet kan komen, dus we kwamen bijna geen andere mensen tegen. In Mancong gezien hoe de mensen daar leven en ons elke keer verbaasd hoe het toch mogelijk is dat die mensen het daar volhouden. Zij wonen dus 7 uur varen en 3 uur met de bus van een grote stad af en hebben dus echt bijna niks. Onvoorstelbaar voor ons Westerlingen. De derde dag, donderdag, was het alweer tijd voor de terugweg en konden we ’s avonds in ons hotel even bijkomen met een goed matras om op te slapen. Een bezoekje aan de grote gele M hadden we toch ook echt nodig na 3 dagen lang 3 keer per dag rijst of noodles. Ja., ook voor ons ontbijt ja! Vrijdag zou het allemaal nog veel leuker worden want in de jungle zouden de faciliteiten nog veel minder zijn! Om 9 uur op pad gegaan, en na een duizelingwekkende 4 uur durende busrit in Sangatta aangekomen. Ik was blij dat we er waren, wat een wegen en wat een chauffeeur zeg! Heuvel op, heuvel af, van links naar rechts ging de weg en de chauffeur wist het gaspedaal goed te vinden. Gevolg: Jessica was weer eens wagenziek!! Op de terugweg toch maar reispillen innemen. Vanuit Sangatta moesten we nog 20 min met de angkot en daarna nog 20 min met een bootje over de smerigste rivier die ik ooit gezien heb, en eindelijk waren we er. We sliepen in een houten huis midden in de jungle, met matrassen die het woord matras niet waard zijn, zonder elektriciteit, alleen koud water natuurlijk, honderdduizenden muggen en voor elke maaltijd noodles met een gebakken ei. We kunnen geen ei meer zien! Vrijdagmiddag meteen de jungle in gegaan maar helaas geen orang-oetans gespot. Zaterdag hadden we nog de hele dag de tijd gelukkig! Na een nachtje slapen in bovengenoemde accommodatie voelden we ons niet opperbest natuurlijk, dus we waren blij dat we weer op pad konden. Na een half uur lopen kwamen we de eerste orang-oetans tegen. Ongelooflijk, wat een beesten zeg! Ze lieten zich ook nog eens gewoon fotograferen terwijl ze goed in de gaten hadden dat er mensen liepen. Geweldig! Heel indrukwekkend! De rest van de tocht ook niets meer tegengekomen maar ’s middags hadden we nog een kans. We zagen er een beetje tegenop om nog een nacht door te moeten brengen op die bedden, dus we zeiden voor de grap: we kunnen ook nu al gaan, we hebben ze toch al gezien! Nou ik ben blji dat we dat niet gedaan hebben! ’s Middags na 10 minuten lopen alweer orang-oetans gezien en dit keer was er ook een mannetje bij en die zijn dus echt heel groot! Wow, wat was dat gaaf zeg! Op nog geen 5 meter afstand van ons zat hij in de boom naar ons te kijken. Af en toe verplaatste hij van boom en wij gingen er gewoon achteraan. Een uur en 100 foto’s later (!!) zijn we toch maar weer verder gelopen en hebben we er ook geen meer gezien helaas. Maar we mogen niet klagen, we hebben echt geluk gehad dat we ze twee keer gezien hebben en van zo dichtbij.
Na een maaltijd met weer noodles en een gebakken ei was het alweer tijd om naar bed te gaan. Of ja, beter gezegd, er was verder niets te doen en er was geen elektriciteit, dus dan gaan we maar slapen. Inmiddels regende het ook heel hard en dat is toch best vervelend als je naar buiten moet om naar de wc te kunnen gaan! Uiteindelijk lagen we dan toch in bed maar hoe?!! Ik lag helemaal in de klamboe gewikkeld, omdat deze eigenlijk net iets te klein is voor 2 losse bedden. Dus ben ik bij mama op de matras gaan liggen, zji met het hoofd aan de ene kant en ik aan de andere kant, maar wel iets meer ademruimte omdat de klamboe niet meer op mjin hoofd lag! Mama kreeg het zo benauwd toen we samen op 1 matras lagen dat ze haar hoofd even wilde luchten, buiten de klamboe dus. Met als gevolg dat er muggen in de klamboe kwamen!!! We hebben die nacht echt behoorlijk afgezien zeg. Op een gegeven moment had ik zelfs muggen in mijn lakenzak en had ik dus overal muggenbulten. Het matras was veel te dun dus we hadden overal pijn, het was nog steeds hartstikke warm en mama moest plassen, wat niet zo leuk was aangezien het nog steeds met bakken uit de hemel kwam! Ahhhh!!! En we moesten nog een paar uur wachten tot het licht werd. Vreselijk, het leek wel dagen te duren! Gelukkig toch overleefd en heel blij om weer terug naar de bewoonde wereld, en naar een goed matras te kunnen gaan! Wat hebbenw e heerlijk geslapen vannacht!
Vandaag gaan we naar Balikpapan. Morgen vliegen we vanuit daar naar Jakarta en woensdagavond is het dan zover. Om 22 uur vertekken we naar huis. Via Dubai en Londen komen we dan donderdagmiddag op Schiphol aan. Ik kan niet geloven dat het echt bijna zover is!

Lieve mensen, allemaal bedankt voor al jullie reacties en steun tijdens mijn verblijf hier. Ik zie jullie snel weer in Nederland!

Liefs, ook van mama!

Naar Jessica in Indonesië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl